0 comments
Published on in
गोपाल झापाली
उमेर भन्न सजिलो छ । कति वर्ष पुगियो त्यो टुङ्गो नभए पनि २००१ साल बैशाखको जन्म भन्ने चाँहि मुखाग्र छ । नाम भक्तबहादुर दर्जी । जन्म थलो भोजपुर पौवा खेसाङ् । पाखुरामा बरगत आए देखि २०२४ साल सम्म स्थानीय शेरबहादुर अधिकारीको घरमा सहयोगी बसे । मधेश झर्दा काँधमा सानो पुन्तरो र हातमा एउटा मुरली थियोत्यो छँदैछ । २०२७ सालमा अधिकारी बुढा खसे कडा स्वरमा भने-मालिक बितेको खवर सुने पछि गए पहाड तिरै । १९ वर्ष मोरङ्को दलेली बसोबास भयो । त्यहाँ स्कुलको जग्गा अतिक्रमण भएको भने पछि थात-उठ्यो र दमक आईपुगे पाईला । अहिले दमक-१३ को बालुवाटरमा उनकै शव्दमा एउटा छाप्रो छु ।
पहाडमा घाँस-दाउरा गरे देखिको मुरलीको साथ अझै टुटेको छैन । टेक्ने-समाउने भरपर्दो नभए पछि जीवन गुजार्ने मेलो बनेको छ यहि मुरली । मुख थोतो हुन थाले पनि भाका ट्याप्पै टिप्छन-सिन्कि अचार होस गरहै सोल्टिनी देखि कुसुमे रुमाल सम्मका । दिन भरि घर-घरमा पुगेर मुरलीको धुन सुनायो अनि खुशीले जे दिन्छन टोपी थाप्यो । भएकी एउटी छोरीका सन्तान भईसके । घरमा जहान छिन् । मुरलीबाट भाका झिक्न ओठ-जिब्रोको भर कमजोर हुँदै गयो । हात-पाउ लड्खडाउन थाले । दामली अरु त अब सरकारले दिने बृद्धभत्ताको बाटो पनि हेर्न थाले । उमेरले नातीसम्मकालाई पनि वाक्यै पिच्चे हजुर मालिक भन्ने बानि छ उनको । के गर्नु हजुर अरु त अब २ ४ वर्ष पछि भत्ता खान थाल्छन आफु त मुरली बजायो बस्यो- जीवनको उत्तराद्र्धमा आई पुग्दा नागरीकता नहुँदाको पीडा सुनाउन थाले उनी । भाङ्बारीबाट ४५ सालमा मुरलीको भाका सुनाकै भरमा एउटी फकाईयो त्यसबेला बुढि पनि भेट्टाई दिने मुरली भन्दा ठुलो कुरा केहि लागेन अहिले बिचार गर्दा त मुरली भन्दा पनि ठुलो त नागरीकता पो रहेछु सेताम्यै फुलेका दाह्री कन्याउँदै थपे- के गर्नु हजुर बैश-उमेर मुरलीले खाईगो अहिले थाप्लो चिथोर्दा नहुने म निरक्षरी बुढोलाई कसले दिन्थ्यो नागरीकता उत्तर खोज्दै सेता आँखा जुधाए ।
दशैंमा जोखिमपूर्ण यात्रा गर्दै यात्रीहरु । फोटो ओमाङ
सानो रमाइलो Sudip Thulung
Posts
Comments
No Response to "जिर्ण भौतिक सम्पित"
Add Your Comment